چشــــــــم انتظــــــار

برای غــــارت یک گوشــــــواره

هر آنچـــه در خیـــام کربلا بود

به غــــــــــــــــــــــــــــارت رفت

                           حتـــــــــــــــی

                                           گاهواره

.

.

.

جاری شد از چشم زمان شبنامه ی خون

بر دیده های عاشـــقان غمنــامه خـــــــون

شد آشنا چون تیـــــــــغ با حلقــــوم اصغر

پیدا شد از آن حلق کوچک چامه ی خون

دستان گلــــگون علـــــــــــمدار شـــهادت

با اشک خونین می نویسد نامه ی خون

با چشم ترســــــــــان دیـد آتش را رقیــه

در خیمه های سوخته هنگامه ی خــون

پیچیــــد در ویـــــرانـــه آوایــــی ز قـــــرآن

بوسیـــد زینب آن رگ و عمامه ی خـون

یلدا در این شــــــام غریــــبان ستــــاره

باید بمیری دم به دم در جامه ی خـون

ای آب!

     مـــــریـــز!

                آبــــــــــروی

                                      مرا

چشـــــــم های انتظـــــــارم آب شد

طـفل اشکــــم آمد و سیــــــلاب شد

گونه های تشنه ی یک جرعه عشـق

شد شب رســــوایی و مهتــــاب شد

لب به روی لب نشست و تشنــه لب

در فــراق قـــطره ای بی تــــــــاب شد

دختــــری تنــــها و گریــــان بـی صـــدا

گوشـه ی ویرانـــــه ای در خــواب شد

                                          نیـنـــــوا شـد میــــزبـان تشـــنـگـــــان

                                                                                          گـرچه آب چشـمــه ها خــونــــاب شد

پ.ن:

از من دور شوید

که من گداخته ی سالهای رنجم

و در کویر زیستن

دشتستان مرگ را

                            زیسته ام

دور شوید

که امروز

              بر شوره زار گونه هایم گام بر می دارم

                  با پای خسته ی شعر

و فردا

تن پاره های سوخته ی صدایم

در سردترین بسترها خواهد آرمید